Nathalie Baartman - SNAK

Deze voorstelling gaat niet door i.v.m. de nieuwe coronamaatregelen die op 26 november bekend zijn gemaakt. Momenteel is nog niet bekend of de voorstelling naar een andere datum kan worden verplaatst. Zodra hierover meer bekend is, worden kaarthouders op de hoogte gebracht.

Ja, ik heb gesnakt. Op handen en voeten door het gras. ‘Zoek je dan wat?’, vroeg de man met of zonder mondkap. Ik zei: ‘Ik reikhals deze dag’. Naar iets om aan te raken. 

Pak me vast. De wereld zoals-ie was. Handzaam. Behapbaar. Hap snak. Niet om leeg te vreten. Om te hakken. Kaal en plat. Maar om iets achter te laten. Blauwblote lucht. Dat de mensen lied kunnen ademen. Een schaaltje dat rondgaat met hapjes grap. Een glas, een traan, een land gevuld met lach en zacht.

Nathalie Over Nathalie:
‘Op het podium ben ik Nathalie in het kwadraat. Het was niet mijn droom om cabaretière te worden. Het was het gevolg van een prutserig bestaan. Ik wisselde van studies zoals anderen dat doen met tanden. Een betere wereld was m’n enige missie en daarom at ik veel biologische havermout. Want dat was niet verpakt in plastic. Liefde was sowieso te hoog gegrepen. Ik slenterde liever. Op safari in januari. Verloren liep ik door de stad en snapte de mensen niet. Met hun haast en hun blikken op eenzaamheid. Alsof ik een dorp met groetjes met me meedroeg dat ik niet uiten kon.

Het verlangen was geboren. Vandaaruit begon ik te schrijven. Over mijn overleden moeder die nog leefde. Over warme chocolademelk drinken in ritueel groepsverband. En dat de carnivoren daarin stukjes rookworst mochten dippen.

Ik bleek cabaret te schrijven. Meldde me aan voor Cameretten en won in 2004 de persoonlijkheidsprijs. ‘Wereldvreemd’ werd ik genoemd. Dat snap ik nog steeds niet. Ik vind de wereld raarder dan ik. Uit het vergezicht naar een dorp ontstond in 2006 mijn eerste programma ‘Stam’. Daarna volgden zes programma’s. Met accordeon, harmonium, Bulgaarse zang, buikdans en veel verhalen.

Mijn cabaretprogramma’s zijn een absurde vertaling van mijn leven. Vrienden in de zaal hebben soms de neiging om op te staan en te roepen: ‘Dit is geen theater, hoor, ze borduurt werkelijk Jack Russels.’

Als ik terugblik zie ik dat ik in elk programma de hang naar een kleinere wereld bezing. Ik sta haaks op de Zuidas. Folkloristische thema’s boeien me. De vegetarische humor van bakleverworst. Het geluid van de Midwinterhoorn doet me tranen. Wandelen door Bulgarije en dan loeihard zingen in de bergen. Een leven in kruissteken. Alsof vrede en liefde verscholen ligt in het breien van een mutsje voor een kindje in Pakistan. Meestal raak ik de wol kwijt. Of app ik mezelf te pletter. Dat is de realiteit.

Daarin vind ik de grap. Dat dingen niet lukken. Zonder zelfspot is het leven te ernstig.’

Coronamaatregelen
Bekijk welke coronamaatregelen momenteel van toepassing zijn op uw theaterbezoek>>